Schrijvers om de Noord

 
 
 
 
 

Els Perdok-van Bon

F˙etlasken

F˙etlasken here by minsk en dier evenas asem en hetsslach.
  JÓ here by ien, elke stap dy min docht fanoof de aiste eeuwnsekere stappen as lytj ben, tat oon it laste fan iens dagen en neut sil de iene gelyk wazze oon de eeuwre.
  Is min bliid af ferheugd, h˛ lichtf˙etich gaie se, h˛ fluchtig wezze se dalleid.
  Maar h˛ meusum en slypjend is iens gong yn tiiden fan fertriet en mism˙edegens.
  As ik f˙etspeuren yn de snie sjai, kin ik net nooiliete t˛ tinken...fan wa binne se...wer gaie se hanne?
  It livven fan minsk en dier hier op ieze is der mooi ferbeeuwn. Wat hewwe se t˛ sezen ?
  En h˛fole seurten binne der net...lichtf˙etige stappen op wooi nooi it g˙eje...it bliide.
  Eeuwre op wooi nooi it sjochte af slimmer nach nooi it misdadige.
  Welke macht bestj˙erd se tach? Ach, k˙ene se yn 't laste gefal wierheeuwden wezze.
  Jaive lytje bennefotten, dÓ reeuwndwarrelje nach sonder bestimming, eeuwnwytend fan in g˙ejen af in sjochten k˙ers.
  Dan binne der f˙etlasken, dÓ ynienen oofbritsen wezze. As se twa tÔlen eerder af latter fan h˙s oof gien wiene, dan wie dat eeuwngelok net geb˘rsd.
  Bestie der t˛faal af is ˘les feurbestimd?
  F˙etlasken dÓ troch siekte lamslooin wezzen...feur altyd.
  Twa pair f˙etlasken, dÓ ineeuwr tjinkomme en mooi 'neeuwr fierder gaie...in heel livven lang.
  H˙nderden, dieuwzenden speuren op 'e straun, yn it d˙nsaun op it dr˙chfalen wed, fan minsken, fieuwlen, kniinen, teure, r˙pen...˘legerre livvene schepsels, elk mooi in ooinen k˙ers hier op ieze. Werhanne tach?
  De wiizders fan de klak...it binne de f˙etlasken fan de tiid.
  Dit wie maar in greep ˙t de gotte ferscheidenheid fan f˙etlasken.
  It is krekt as mooi ˙s schaduf...neut sille wy der sonder wazze.
  Allene siekte en deud binne by machte, se ˙s t˛ omtnimmen.

vorige
volgende