Schrijvers om de Noord

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Jan Iden
tekening door Ger Siks

Jan Iden

t Weerzain

Of t gain muite kost, zo sweven zeekoapen deur d'opstiegende waarme lucht boven duuntoppen uut. Heur kloaglek geschraiw dut hom dinken aan d'albatrozzen. d'Ainegsten dij mit de schepen optrekken en moanden laank gain poot aan grond kriegen. Aan oceoanen wied vot. t Gieren en hoelen van wind deur t tuug, of d'gehaaimzinnege stilte van n blakte, as d'geluden en t helder wit van de vogels verdwienen noar naargens.
  Moekes mit kinder op t strand bringen hom weer tot aander gedachten. Zokswat haar t veur hom ook worden mouten. Esther hier mit n poar leutje beudels. En as dij groot waren en hai nait meer noar zee tou huf, mit heur baaident. Aal doage bie nkander.
  Loater op dag, as d'badgasten weer op t drp aan goan, nemen strandlopertjes de bedrieveghaid over. Zugt e hou dij wegtrekkende golven achternoa runnen, gaauw wat votpikken, en din veur n nije golf weer op loop goan. Iederbod roupen ze beelden bie hom op van t zaikenhuus in San Antonio. Zcht e n vergeliek mit de zusters doar en heur zrgzoam, drok gerun. Woarom konden z'hom der wel beter moaken mor nait weer kloar?
  Loater in Bremerhoaven al haar e zok veurnomen om mit zien aine goie poot, gain stap weer in Amsterdam te zetten. Zo'n hampel, wat mos ze der mit. Nee, dit is beter zo. Al zol t ook zien leven laank n gedachtenstried blieven. n Gevrzzel zunder nd. Letterlek zulfs as e tegen oavend hn muizoam weerom krukjet noar t drp tou.
  Strandlopertjes strieken weer deel en d'omtrekken van d'ainzoame badgast worden klaainer en klaainer. n Haalf uurtje zel e der nog zeten hebben aan zien beeldjes te snibbeln, as t aal graauwer wordt in lucht en t begunt te motregen. Zo is der niks aan en hai hangt zien linnen puut mit holtsniespullen om nek tou om op huus aan te goan. De toppen van dunen wiederop binnen al in de diezeghaid van fiene druppels verswonden.
  Achter de boetenste banken, doar brekers aiveg mit schoem en keboal op stukkend lopen, holdt de zee, in n aingoal gries, op te bestoan. Muizoam vrzzelt Bouke zok deur t lzze zaand onder aan t duun. Veurdat e tegen de deursteek opklaauwstert, kikt e nog n moal overzied, d' kaant op doar dij jonge vraauw zopas hnkoierd is. Is heur dat nait? Tussen n poar vloagen nattens deur, verbeeldt e zok dat e heur weerom komen zugt. n Poar tellen twievel krigt e, din trekt boudel weer dicht. t Wotter lopt hom al tou t hoar uut, bie t gezicht omdeel en in nek. Boksem plakt hom aan bainen en verlangst noar n dreug onderdak dut hom nog haarder strompeln. Mor hou minder langzoam t ook gaait, haalverwege badweg komt hom ain van achtern oplopen. Votkropen in zok zulf kikt e nait om. Aan stap te heuren is t dij, dij e dinkt dat t is, en as ze hom veurbie lopt, zugt e mit n scheel oog dat e geliek het. t Zulfde swaarde hoar. n Meter of tien veur hom blift ze stoan.
  Wat zol ze willen? En opains, net of ze der eerst even over noadinken mos, draait ze zok om. Doar stoan ze as twij verzopen katten tegen nkander over, midden op badweg. Gain van baaident zegt wat of moakt ter aanstalten tou. d'Ainegste getuge, n knientje mit n graauwbroen verregend hoedje, schut onder stroekerij aan kaant van weg. En ze stoan doar mor, of der n onzichtboare schaaiden tussen zit. Tot zai n nd moakt aan t stilswiegen. 'Bouke?' n Trilderg stemmechie, fluusternd hoast, of e dempt wordt deur de regen. 'Ben jij dat Bouke? Het kan toch niet waar zijn?'
  Hai het t nait meer. Over zien natregende wangen vuilt e laauwe troanen makkelk heur weg omdeel vinden. Schraiven, wat was dat? Zien moeke kon t nait, of wol t meschien nait. En bie hom was t ook nooit wat worden. Doar is heur stem weer. As meziek klinkt t hom in oren: 'Hoe kom je hier. Wat is er met jou gebeurd?'
  Doar e joaren over dcht het, heur t weerzain nait aan doun wol, dat t beter was zo, dat vaalt zo mor van hom f. Of ze nait bestoan hebben, dij joaren. Of aal dij ellnde om sunt wst het. Zien dinken in n bepoalde richten dwingen; as e der nait hn ging, zol t vanzulf overgoan. Zol z'hom wel vergeten. Aansom haar e nooit bie stil stoan. En nou is t aansom der zo mor. Staait ze doar. Komt ze mit uutstoken aarms op hom fvlaigen. Stief drokt ze zok tegen hom aan, of der van zeerte dij heur aandoan is, van de teleurstellen van zien votblieven, niks hangen bleven is. Of t guster was dat de Vrouwe Cornelia van Amsterdam vot glee richten zee. Twij nadde liggoamen tegen nkander plakt, of der gain noatied bestoan het.
  Stillechies zaailen n koppeltje zeekoapen in n laange glievlocht richten t wad.

vorige
volgende