Schrijvers om de Noord

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kees Visscher
tekening door Ger siks

Kees Visscher

Daantje

In de boukenwinkel, doar ik smörgens al op tied even aan t snuustern was, hong n flusterstille reuk van inkt en dreug pepier. Dou kwam der n zörgelke man mit n petje in dij zee: 'Ik wol wel n bouk kopen.'
  'n Bouk', zee t wicht lösweg. 'Dat kin. Bouken zat, hierzo.' Ze was n sloerege schoonhaid mit laange wimpers dij z'onwilleg oplichtte: of t weer loat worden was dij nacht. 'Haren ie misschien al n titel in joen gedachten.'
  Joazeker haar e dat. Hai huil n pepiertje tou d' buutse van zien jekker uut en kuurde der op, kop schaif. 'Pimpeltje', zee e.
  'Ken ik nait.' Ze schudde loom heur peerdesteert. 'Pimpeltje. Nooit van heurd. Of ie mouten Pimpernel bedoulen. Jungle Pimpernel. Mout doarzo bie de romans stoan. Woaraargens onder de K, van Van Kampen.'
  'Pimpeltje heb k hier opschreven', zee de man weerloos. 't Zel toch nait n bouk over n zoeplabbe wezen? As dat nou mor wat deegs is, veur n lutje wicht main ik.'
  'O, is t veur n kind', gaf ze hom stroekel weerom. 'Ja, dat mout je der din wel even bie zeggen hè.'
  'Veur Evelien', zee de man. 'Mien ainegste klaainkind. Negen wordt ze mörgen.'
  'Wacht ais even. Pinkeltje', zee t wicht. Ditmoal kwam der n sprankje leven in heur ogen. 'Ie zellen Pinkeltje bedoulen. Goa mor mit.' Hai klonterde achter heur aan. 'Kiek, dizze schappen, dat binnen aalmoal kinderbouken. Nou en hier he-je Pinkeltje.'
  'Pinkeltje. O.'
  'n Keboutertje zo klaain as n pinkie. Kiek, binnen verschaaiden dailtjes van, n haile riege.'
  'Ja, dat wordt din stoer', zee e beknepen. Zien dikke wiesvinger vol swaarde noadjes glee over de kleurege ruggen van de bouken. 'Pinkeltje en het gestolen toverboek', zee t wicht. 'Pinkeltje en de Bibelebonse pap, ie zeggen t mor.'
  'Nou, dat wait k nait hur. Wat is n mooie.'
  'n Mooie, n mooie', trok t wicht mit heur scholders. 'Och ja, ze binnen aalmoal oardeg. Pinkeltje, kinder binnen der stoapel op hur. Best meugelk dat joen klaaindochter der al gounent van het. Aigelk zollen ie doar beter eerst even noar verstoan kinnen. Kiek, doar staait d'telefoon, bel heur moe even op.'
  Hai schudkopte. 'Nait opbellen. Vot, Pimpeltje en de biebelse pap, dou mie dij din mor mit. En wat he-je nog meer.'
  'Wat nog meer.' Nou was der n glimp van n lachje bie heur ogen. 'Hierzo, plaanken vol, ie kinnen mor in keur goan. Jip en Janneke, is ook n haile serie van. En Daantje, olle boukjes al, mor ze worden aingoal weer vannijs uutgeven. En toch blieven z'aaltied mooi.' De man lichtte n dailtje tou n riege uut en knovvelde onwenneg deur de bladzieden. 'Daantje, k heb ze vrouger stukkend lezen hur', zee ze. 'Dat e mit zien board in t stiekeldroad vast zit. En dat zien vraauw Grietje hom weer lösknipt en dat zien mooie widde board in t stiekeldroad hangen blift.' Heur mond glee in n rondje, ongeacht, even was ze weer kind.
  'Daantje doet boodschappen', spelde de man. 'Evelien. Z'is kwoad op mie.
  Ze wil niks weer mit mie neudeg hebben.' Hai snoof, vreef zien ogen.
  'Mor wat nou din', vruig ze. 'Wat nou din man. Zel k joe even n glas wotter hoalen?'
  'Nee mor. Och en hou kwam dat. n Weke of wat leden ging k op n mörgen even bie mien dochter aan om n kop kovvie. Dou k wel voaker. En zo onder n proatje deur zeg ik: hai, zeg ik zo, wat he-je weer n roege boudel van joen toene, t is ain roet aal roet, mout Geert doar nait neudeg even deurhen? Uut gouderbest ja. En dou zee Iekje mien dochter: ie mouten joen neuze nait aaltied in ons huusholden steken pa, dat willen wie nait langer. Daantje doet boodschappen, dij neem k din ook mor mit. Och en van t aine haarde woord kwam t aander. Dikke rebulie. En Evelien ston in n hörn van d'koamer en zee: ga maar gauw weg opa, ik vin jou niet meer lief. En zo bin k votlopen, mit n roege kop.'
  'Kinderproat', zee t wicht.
  'Dat zeggen ie. Mor paas op. Z'is n Huuskamp. Mien vraauw was ook n Huuskamp. Kört van kop. En as ze zukswat zee, din zee ze dat nait uut gekkens. k Heb mien dochter guster alweer opbeld. Ze gaf antwoord, doar is t net mit zegd. Stoens. Ik zee: dou mie Evelien even. Mor Evelien kwam nait veur d'telefoon. Ze wol nait, zee mien dochter. Nou vot, ik pak dizze Daantje der ook nog mor bie.'
  'Moaken ie t nou nait te gek?' vruig t wicht zaachtzinneg. 'Ie hebben doar ja al drije.'
  'Heur ogen hè, dou ze dat zee. Ga jij maar weg opa. En dit, wat is dit din.'
  'Bolke de Beer', zee t wicht.
  'Mien vraauw heur ogen. Ach, schiet, dou mie dij Boltje din ook nog mor. En din nog zo'n Daantje der bie en twij Pimpeltjes, t zel mie ook aan t gat roesten wat of t kost.' Hai klemde de bouken tussen zien massieve handen of t bakstainen wazzen, of tegels. 'Geef mor', zee t wicht. 'Aalmoal apaart inpakken zeker.'
  'Niks apaart. Ales in ain pak', ruip de man. 'Dat ze de haile stoapel in ainmoal zugt. En dou der n mooi pepier om.'
  t Wuir n wonderschoon pak, mit golden steerntjes en mit n strikke. De man betuil. 'Ik bedank joe juvver, veur joen vrundelke road', zee e. 'Ie binnen n bovenste beste.'
  'Verkiek joe nait.' Ze laagde nait meer, dee de winkeldeure veur hom open. 'Vertel mie nog ais n moal hou of t goan is.'
  Hai beloofde t. Mit t pak onder d'aarm schoof e de winkelstroade in dij nog leeg en verloaten was, op dit uur van de dag.

vorige
volgende